Liga Nieuwsbrief

Heeft U schaaknieuws, tornooiaankondigingen, mooie partijen, schaakhumor of andere
zaken ivm.  schaken die U met de schaakwereld wil delen. Laat het ons weten.
Bart.Denduyver@telenet.be

Website : http://www.schaak-wvl.be/

**************************************************************************************************************

==- 318 > Blankenberge :
JONAH DUPONT VERRASSEND WINNAAR EDITIE
2011
Jonah Dupont is de verrassende winnaar geworden van de
Wisselbeker Morriske 2011 vóór Julien Van Hauwaert en Nathan Vandergunst!
Lees meer...
==- 320 > Gazel :
In memoriam: André Moens (°09/03/1932; +18/10/2011) en ...
We melden u het overlijden van de sympathieke Gazel tornooileider André Moens. Hij was
een goed bordschaker (enkele jaren geleden nog +1800), maar ook een prima cr-speler (circa
2200). Bij deze onze blijken van medeleven aan de familie van André en Gazel.
==- Allerlei : (met dank aan de schaakfabriek.be)
In het hoofd van een wereldkampioen
‘Intimiderend’, ‘als een bulldozer die over je
heen rijdt’, ‘een pletwals’, ‘erger dan een zwaar politiek debat’. De ervaringen
van deelnemers aan een simultaan met Garry Kasparov spreken boekdelen. Wat
een van de leukste momenten uit het leven van een schaakliefhebber was, ging
gepaard met stress, zenuwen en afzien.
“Dat zal wel”, dacht uw dienaar toen hij de verzamelde reacties van de vorige
jaren aanschouwde. Tot de telefoon ging: “Waarom speel je dit jaar niet eens
zélf mee? Een verslag vanop de eerste rij.” Dat moesten ze geen twee keer
vragen. Spelen tegen Garry Kasparov, een persoonlijke observatie van een
hyperprofessioneel, psychologisch doordacht schaakbeest…
“Ik zoek altijd naar de beste zet, hoeveel tijd me dat ook kost”
Ik kan me niet meer exact herinneren wat het eerste was wat ik dacht toen ik
wist dat ik een plaats kreeg achter een van de felbegeerde 30 borden in de
Alfacamstudio’s in Lint. Ik weet wél nog dat ik me meteen afvroeg welke opening
ik zou spelen. “De hippopotamus”, schoot door mijn hoofd. Hoewel, zou ik mijn
enige kans ooit om tegen Kasparov te spelen verpesten met de Hippo??? Neen,
natuurlijk niet. Terug bij mijn volle verstand gekomen besefte ik dat een
strategie kiezen belangrijk was. Maar welke? Zou ik – arrogant als ik ben – gaan
voor de zege? Of zou ik – mijn onzekere kantje – proberen als laatste over te
blijven, ervan uitgaande dat ik toch zou verliezen? Immers, heeft Kasparov niet
al zijn partijen in vijf jaar tijd gewonnen? Jawel, maar had hij ook geen moeilijke
momenten, zoals tegen Ronny Baekelant of Chris Lanckriet enkele jaren
geleden? En het psychologische? Hoe reageren op de pletwals die Kasparov
schijnt te zijn? Hem in de ogen kijken? Een blinddoek omdoen om te tonen dat ik
geen schrik had? Strak naar mijn bord staren? Veel te veel vragen en geen
antwoorden.
Kasparov in zijn typische, allesinnemende houding.
Uiteindelijk besloot ik gewoon te gaan zitten en te genieten, van de eerste tot de
laatste seconde. Ontspannen, relaxen, chillen en zetjes doen. Een potje schaken
dus, zo simpel is dat. Tot de grootheid zelf aan je bord verschijnt, en dan nog
voorbereid. Net voor de start van de simultaan checkte hij nog even bij
organisatrice Inge Geerdens wie die journalist met 2000 elo was. Niet dat
Kasparov schrik had, maar hij is geen kerstman, zoals hij een dagje eerder liet
weten aan Michiel Devlieger in De Laatste Show. Eender welk risico, hoe miniem
ook, smoort hij in de kiem. Alles om zeker niets te moeten laten liggen:
hyperprofessioneel. Bij zijn eerste doortocht maakte hij meteen duidelijk
waarvoor hij gekomen is. Subtiel raakte hij elk stuk aan voor hij begon, zacht
tikkend op zijn pionnen om dan recht en strak in je ogen te kijken met een blik
die weinig aan duidelijkheid inboet: “Ik ben hier om 30/30 te halen en jij bent
een van mijn slachtoffers!” Ik kreeg 1.d4 tegen.
In eerste instantie op mijn gemak en weinig onder de indruk speelde ik rustig
enkele theoretische zetten uit de Slavische opening, een solide baken en vooral
bedoeld om niet als eerste van het bord te vliegen. Dat lukte uiteraard, want de
vrouw naast mij – een parisienne en daar houden wij wel van – verloor in haar
eerste tien zetten al drie stukken. En ze zal heus niet de enige geweest zijn. Ik
probeerde me in te beelden dat ik een ‘gewone’ partij aan het spelen was en dat
lukte wonderwel. Naarmate mijn buren als vliegen vielen, bouwde ik rustig en
zelfs vrij logisch mijn stelling op. Kasparov stopte, keek me aan, ging achteruit,
kwam terug vooruit, keek me opnieuw aan, zuchtte eens diep, schudde met zijn
hoofd, tuitte zijn lippen en bewoog zijn wangen, zoals een vis die ademt.
Twaalf minuten lang bleef hij voor mijn bord staan, uitzonderlijk lang voor een
simultaan, waardoor ik me behalve trots ook enigszins ongemakkelijk begon te
voelen. Waarom dacht hij zo lang? “He is suffering”, riep Nigel Short zo luid dat
je het tot in de speelzaal kon horen. “Ik wilde de beste zet vinden, of toch de
moeilijkste, want anders kwam ik misschien in een te gemakkelijke
remisestelling terecht”, zei Kasparov achteraf zelf en dat zal zeker dichter bij de
waarheid liggen dan het voor mij zo mooi klinkende “He is suffering”. Kasparov
wist dat ik van de 30 deelnemers de hoogste rating had en wilde simpelweg niets
aan het toeval overlaten. Niets afzien. Mijn minutenlange gestaar in zijn ogen
had geen effect. Je hebt het of je hebt het niet…
Desalniettemin begon ik me steeds beter te voelen en koos ik ervoor een iets
minder eindspel in te gaan, wetende dat er nog maar zes spelers over waren, die
bovendien allemaal zwaar materieel verlies hadden geleden. Het doel was nu
duidelijk: “Als laatste overblijven.” Maar net op dat moment kwam de meester
tacticus in Kasparov naar boven. Waar hij rustig was begonnen, stormde hij plots
naar mijn bord, razendsnel. Hij rook mijn twijfel, speelde al zijn andere partijen a
tempo en gunde me geen seconde bedenktijd. En jawel, zet per zet
verslechterde mijn stelling tot ik uiteindelijk compleet zettenloos was. “You were
fucked”, vatte Nigel Short het op de receptie achteraf droog samen. Net toen ik
dacht dat ik in de partij zat, wat objectief bekeken ook zo was, kwam de pletwals
waar al mijn voorgangers het over hadden, naar boven. Ik rekende niet meer
helder en zonder het te beseffen kwam ook bij mij de stress naar boven.
Een hoogtepunt van de avond, analyseren met Kasparov, foto@Johan Christiaen
Uiteindelijk bleven twee mensen over: Marc Dillen en ik. Een van ons twee zou
als laatste blijven zitten. Ikzelf wilde opgeven, ik kon immers geen zet meer
doen en zou een eerste pion verliezen. Maar toen ik zag dat Dillen simpelweg een
dame achterstond, besloot ik toch nog even te blijven hangen. Kasparov deelde
mijn mening en bleef bij Dillens bord staan. “Het is tijd om op te geven”, zei zijn
blik, wat iets later ook gebeurde, zodat ik zelf ook een einde aan mijn lijden kon
maken, om dan het mooiste moment mee te maken: een postmortem van enkele
minuten met de meester zelf.
Het is nog niet duidelijk of Kasparov volgend jaar opnieuw zal terugkeren naar
ons land, maar als het zover is, kan ik iedere jeugdspeler aanraden te gaan voor
een plaats aan die tafel. Het enige wat je dan moet doen, is inbeelden dat je
Anatoly Karpov bent en dat je speelt om de wereldtitel. Kijk Kasparov aan en
voel hoe Karpov zich ooit gevoeld moet hebben. Het is een wereld van verschil!
YourNextMove is afgelopen
10 Okt 2011
Niels.Geryl
De vijfde editie van YourNextMove werd zondag afgesloten met
een blitzcompetitie tussen Garry Kasparov en Nigel Short. De heren maakten het
spannend, maar Kasparov bleek nog steeds zijn klasse niet te hebben verloren, het werd
4½-3½ voor de Rus. Bekijk de partijen hier.